Kim są ci ludzie?

Joe R. Barnett

Kościół Chrystusowy

Kim są ci ludzie?

Prawdopodobnie słyszałeś o Kościele Chrystusowym. Być może pytałeś także:
„Kim są ci ludzie? Czym, jeśli w ogóle czymkolwiek. Kościół ten różni się od setek innych kościołów w świecie'?“

Być może byłeś ciekaw:
Jakie ma podstawy historyczne?
Jak wielu ma członków?
Co głosi?
W jaki sposób jest kierowany?
W jaki sposób odprawia nabożeństwa?
Co sądzi o Biblii?

W niniejszej broszurce pragnę odpowiedzieć na te pytania.

Jak wielu ma członków?

W świecie istnieje kilkadziesiąt tysięcy zborów Kościoła Chrystusowego, posiadających kilka milionów członków. Istnieją małe zbory posiadające po prostu kilku członków oraz wielkie, grupujące po kilka tysięcy wiernych. Liczba ta przedstawia członków czynnych. Kościół Chrystusowy znajduje się w każdym stanie U.S.A. oraz w 109 innych krajach, między innymi w Polsce.

Ludzie posiadający ducha odrodzenia

Członkowie Kościoła Chrystusowego są ludźmi posiadającymi ducha odrodzenia. Pragną przez powrót do Nowego Testamentu odtworzyć w naszych czasach prawdziwy Kościół założony przez Jezusa.

Słynny europejski teolog. dr. Hans Kung opublikował kilka lat temu książkę zatytułowaną "Kościół". Dr. Kung ubolewa nad faktem, że nowotestamentowy Kościół zbłądził pod ciężarem ludzkiej tradycji i nie jest tym, czym według planu Chrystusa być powinien.

Jedyną odpowiedzią na to, zgodnie z doktorem Kungiem, jest powrót do Pisma Świętego celem ujrzenia czym Kościół był w początkach swego istnienia, a następnie odtworzenie w dwudziestym wieku istoty prawdziwego Kościoła.

Pod koniec osiemnastego wieku ludzie z różnych ugrupowań religijnych, studiujący niezależnie od siebie w różnych częściach świata, zaczęli pytać:

 – Dlaczego nie wyjść poza denominacjonalizm i nie wrócić do prostoty i czystości pierwszowiekowego Kościoła?

 – Dlaczego nie trzymać się wyłącznie Biblii i nie kontynuować „trwania w nauce apostolskiej…"? /Dz. 2:42/

 – Dlaczego nie siać tego samego ziarna /Łuk. 8:11/ jakie siali chrześcijanie w pierwszym wieku i nie być tylko i po prostu chrześcijanami, tak jak oni?

Oni to błagali każdego aby porzucił denominacjonalizm, aby odrzucił ludzkie wierzenia i poszedł za głosem Biblii.

Uczyli, że niczego nie można wymagać od człowieka jako aktu wiary za wyjątkiem tego co w sposób oczywisty wynika z Pisma Świętego.

Podkreślali z naciskiem, że powrót do Biblii nie oznacza ustanowienia innej denominacji, lecz raczej powrót do pierwszego, prawdziwego kościoła.

Członkowie Kościoła Chrystusowego są entuzjastami takiego podejścia do wiary. Mając Biblię za jedynego przewodnika pragniemy dowiedzieć się jaki był początkowy Kościół i odtworzyć go dziś dokładnie.

Nie uważamy tego za arogancję, lecz wprost przeciwnie: sądzimy iż nie mamy prawa żądać od ludzi lojalności w stosunku do ludzkich kościołów, musimy jedynie nawoływać do naśladowania Boskiego wzorca.

Bez denominacji

Z tego powodu nie jesteśmy zainteresowani utworzonymi przez ludzi wyznaniami, lecz po prostu wzorcem nowotestamentowym. Nie przedstawiamy siebie jako denominacji — ani katolickiej, ani protestanckiej czy żydowskiej, lecz po prostu jako członków Kościoła, który Jezus ustanowił i za który umarł.

Ta właśnie okoliczność jest przyczyną, dla której nosimy Jego imię. Nazwa „Kościół Chrystusowy" nie jest znakiem rozpoznawczym grupy wyznaniowej, lecz raczej terminem opisowym wskazującym iż Kościół ten należy do Chrystusa.

Znamy nasze osobiste wady i słabości, i to właśnie jest najważniejszym powodem naszego pragnienia dokładnego wypełnienia całkowicie wystarczającego i doskonałego planu, jaki Bóg ma dla Swego Kościoła.

Jedność opiera się na Biblii

Od czasu gdy Bóg przelał na Chrystusa „całą moc" /Mat.28:18/ i od czasu gdy służy On także dzisiaj jako mówca Boży /Hebr.1:1,2/, jesteśmy przekonani, że tylko Chrystus posiada odpowiedni autorytet, aby powiedzieć czym jest Kościół i czego powinniśmy uczyć. Ponieważ wyłącznie Nowy Testament zawiera instrukcje Chrystusa skierowane do Jego uczniów, tylko on może służyć jako podstawa nauki o Bogu i Jego Kościele. Wierzymy, że pozbawiona modernizacji nauka nowotestamentowa jest jedyną wskazówką dla kobiet i mężczyzn jak zostać prawdziwym chrześcijaninem.

Wiemy, że podział religijny jest złem. Jezus modlił się o jedność /Jan 17/. Później Paweł również prosił, aby nie było rozłamów, lecz aby wszyscy zjednoczyli się w Chrystusie /1 Kor. 1/. Wierzymy, że jedyną drogą do osiągnięcia jedności jest powrót do Biblii. Kompromis nie daje jedności. Oczywistym jest, że żaden człowiek, ani grupa ludzi nie ma prawa do ustanawiania zasad w Kościele Jezusa Chrystusa. Słuszne jest powiedzenie: „Zjednoczmy się przez naśladowanie Biblii". To jest prawidłowe. To jest bezpieczne.

A zatem Kościół Chrystusowy nawołuje do .jedności religijnej, lecz opartej wyłącznie na Biblii. Wierzymy że popieranie nauki innej od nowotestamentowej i odrzucanie nowotestamentowych nakazów oraz naśladowanie nauki i ludzkich tradycji nie zawartych w Nowym Testamencie jest „dodawaniem i ujmowaniem" z nauki Bożej. Zarówno dodawanie jak i ujmowanie jest wyraźnie potępione przez Biblię /Gal. 1:6-9; Obj. 22:18,19/.

To właśnie jest przyczyną, dla której Nowy Testament jest jedyną zasadą wiary i praktyki jaką posiadamy w Kościele Chrystusowym.

Każdy zbór jest autonomiczny

Kościół Chrystusowy nie posiada skomplikowanej organizacji, nie ma też ziemskiej centrali, Każdy zbór jest autonomiczny.- Więzią łączącą wszystkie zbory jest wspólna wierność Chrystusowi i Jego nauce. Zbory współpracują przy wspomaganiu domów dziecka, domów starców, pracy misyjnej i.t.d. Jednakże udział w owej współpracy jest całkowicie dobrowolny ze strony każdego zboru.

Każdy zbór zarządzany jest lokalnie przez ciało zbiorowe braci starszych /przynajmniej dwóch/ wybieranych spośród ogółu członków. Są to mężczyźni posiadający specjalne kwalifikacje do sprawowania tego urzędu wymienione w pierwszym liście do Tymoteusza 3:1-10 i Tytusa 1:5-9. W każdym zborze istnieją także diakoni. Muszą oni posiadać kwalifikacje wymienione w pierwszym liście do Tymoteusza 3:12-13.

Nabożeństwo

Nabożeństwo w Kościele Chrystusowym koncentruje się na pięciu punktach, tych samych jakie istniały w Kościele pierwszowiekowym . Wierzymy, że wzór ten jest bardzo ważny. Jezus powiedział:

„Bóg jest duchem, a ci którzy mu cześć oddają, winni mu ją oddawać w duchu i w prawdzie” /Jan 4:24/.

Werset ten uczy nas trzech rzeczy:

1. Nabożeństwo nasze musi być skierowane do właściwej osoby — Boga.

2. Musi być prowadzone we właściwym duchu.

3. Musi być zgodne z prawdą.

Czcić Boga zgodnie z prawdą oznacza czcić Go zgodnie z Jego Słowem, ponieważ Jego Słowo jest prawdą Jan [7:17/. Dlatego też nie wolno nam odjąć żadnego punktu, jaki znajduje się w Jego Słowie, ani też nic dodać czego, naszym zdaniem, brakuje.

W sprawach wiary powinniśmy  pielgrzymować w wierze" III Kor.5:7/. Ponieważ zaś wiara przychodzi ze słuchania Słowa Bożego /Rzym. 10:17/, nic co nie jest autoryzowane przez Biblię nie może być czynione w wierze… a cokolwiek nie wypływa z wiary jest grzechem /Rzym. 14:23/.

Pięcioma punktami nabożeństwa obchodzonymi przez pierwszowiekowy Kościół było: śpiewanie, modlitwa, głoszenie ewangelii, spożywanie Wieczerzy Pańskiej oraz składanie ofiary.

Jeśli zapoznales się z Kościołem Chrystusowym, uświadomiłeś sobie prawdopodobnie, że w trzech wymienionych wyżej punktach praktyka nasza różni się od praktyki większości ugrupowań religijnych. Pozwól zatem, że skoncentruję się na tych trzech punktach i wyjaśnię przyczyny, dla których tak robimy.

Śpiew zbiorowy

Jedną z rzeczy jaką ludzie dostrzegają najczęściej w Kościele Chrystusowym jest fakt, ze śpiewamy bez akompaniamentu instrumentów muzycznych – śpiew zbiorowy jest jedyną muzyką używaną na naszych nabożeństwach.

Mówiąc prosto, powód jest taki: pragniemy prowadzić nabożeństwa zgodnie z instrukcjami Nowego Testamentu. Nowy Testament pomija muzykę instrumentalną, dlatego wierzymy, ze słusznie i bezpiecznie jest pominąć ją także. Gdybyśmy używali instrumenty muzyczne, musielibyśmy to czynić bez poparcia autorytetem Nowego Testamentu. Nowy Testament zawiera tylko 8 wersetów na temat muzyki w czasie nabożeństwa. Oto one:

„A gdy odśpiewali hymn, wyszli ku Górze Oliwnej" /Mateusz 26:30/.

A około północy Paweł i Sylas. modlili się i śpiewem wielbili Boga…" /Dz. 16:25/.

…Dlatego będę cię wyznawał między poganami i będę śpiewał imieniu twemu" /Rzym. 15:9/.

„…będę śpiewał duchem, będę leż śpiewał i rozumem" /1 Kor. 14:15/.

„…bądźcie pełni Ducha, rozmawiając z sobą przez psalmy i hymny i pieśni duchowne, śpiewając i grając w sercu swoim Panu"  /Efez. 5:18, 19/.

„Słowo Chrystusowe niech mieszka w was obficie: we wszelkiej mądrości nauczajcie i napominajcie jedni drugich przez psalmy, hymny, pieśni duchowne, wdzięcznie śpiewajcie Bogu w sercach waszych" /Kol. 3:16/.

„Opowiem imię twoje braciom nloim, W pośrodku zgromadzenia śpiewać ci będę" /Hebr. 2:12/.

„Cierpi kto między wami? Niech się modli. Weseli się kto? Niech śpiewa pieśni" /Jak. 5:13/.

W powyższych fragmentach Nowego Testamentu instrumenty muzyczne nie występują. Z historii wiemy, że instrumenty muzyczne podczas nabożeństwa wprowadzono po raz pierwszy w szóstym wieku, a powszechną praktykę ich używania, na początku dziewiątego wieku.

Używanie instrumentów muzycznych podczas nabożeństwa było potępiane przez takich przywódców religijnych jak John Kalvin, John Wesley i Charles Spurgeon, ponieważ nie występują one w Nowym Testamencie.

Wieczerza Pańska /komunia/ w każdą niedzielę

Innym miejscem, które być może zauważyłeś, różniącym Kościół Chrystusowy od innych ugrupowań religijnych, jest Wieczerza Pańska. Pamiątkowa wieczerza zainaugurowana została przez Jezusa owej nocy, gdy został zdradzony /Mat. 26:26-28/. Obchodzona jest przez chrześcijan na pamiątkę śmierci Pańskiej /I Kor. I0:16/. Kościół Chrystusowy różni się od wielu innych tym, że obchodzimy Wieczerzę Pańską pierwszego dnia każdego tygodnia. Przyczyna tego leży znów w naszym zdecydowaniu trzymania się nowotestamentowej nauki. Opisując praktykę pierwszowiekowego Kościoła mówi ona: „A pierwszego dnia po sabacie. gdy się zebraliśmy na łamanie chleba…" /Dz. 20:7/. Niektórzy oponują twierdząc, że tekst ów nie wyszczególnia pierwszego dnia każdego tygodnia. To prawda – zupełnie tak samo jak polecenie obchodzenia sabatu, które nie wyszczególniało każdego sabatu. Nakaz był prosty: „palnięto, o dniu sabatu, aby go święcić" /2 Mojż. 20:8/. Żydzi rozumieli, iż oznacza to każdy sabat. Wydaje nam się, że rozumując podobnie, należy przyjąć iż „pierwszy dzień tygodnia" oznacza pierwszy dzień każdego tygodnia.

Wiemy od tak wielkich historyków jak Neander i Euzebiusz, ze chrześcijanie w pierwszych wiekach obchodzili Wieczerzę Pańską każdej niedzieli.

Modlitwa

„Chcę tedy. aby się inęt.czyźni modlili na każdym miejscu…" (1 Tym. 2:8). Tak też i jest w Kościele Chrystusowym. Kilku z braci modli się w głos słowami płynącymi z serca, każdy osobno, aby modlitwa odbywała się zgodnie z ustalonym porządkiem, „Albowiem Bóg nie jest Bogiem nieporządku. ale pokoju" (1 Kor. [4:33).

Kobiety nie biorą udziału w głośnej modlitwie i w wygłaszaniu kazań. Kościół Chrystusowy naucza tak na podstawie słów Apostoła Pawła, który pisze, że wszystkie zbory w pierwszym wieku stosowały taką praktykę. „… tak we wszystkich zborach świętych. Niech niewiasty na zgromadzeniach milczą, bo nie pozwala się im mówić…" (1 Kor. 14:33-34).

Dalej Duch święty przez Apostoła Pawła podaje: „… co wam piszę jest przykazaniem Pańskim. a jeśli kto tego nie uzna, sam nie jest uznany" (1 Kor. 14:37-38).

Warunki członkostwa

Być może jesteś ciekawy w jaki sposób możesz stać się członkiem Kościoła Chrystusowego. Jakie są warunki?

Kościół Chrystusowy nie mówi o członkowstwie w pojęciu jakiejś formalności, która musi zostać dopełniona celem aprobaty. Nowy Testament pokazuje nam co czynili ludzie w pierwszym wieku aby stać się chrześcijanami. Gdy człowiek stawał się chrześcijaninem, automatycznie był członkiem Kościoła. To samo odnosi się do dzisiejszego Kościoła Chrystusowego. Nie ma innych warunków czy ceremonii jakich należałoby dopełnić aby być włączonym do Kościoła. Jeśli ktoś zostaje zbawiony, w tym samym czasie staje się członkiem Kościoła. Nie wymaga się żadnych dalszych kroków kwalifikujących do otrzymania członkostwa w Kościele.

W pierwszym dniu istnienia Kościoła, ci którzy pokutowali za grzechy i ochrzcili się, zostali zbawieni /Dz. 2:38/. Od tego też dnia, wszyscy którzy zostali zbawieni, zostali „przydani do Kościoła" /Dz. 2:47/. Zgodnie z tym wersetem /Dz. 2:47/, sam Bóg „przydawał zborowi na każdy dzień tych, którzy mieli być zbawieni". Dlatego to, pragnąc naśladować ten wzór nie wybieramy ludzi do Kościoła, ani nie poddajemy ich specjalnej selekcji. Nie mamy prawa żądać niczego ponad posłuszne poddanie się Zbawicielowi.

Warunki zbawienia jakie podaje nam Nowy Testament:

1. Należy słuchać Ewangelii, jako że „wiara jest ze słuchania a słucha-nie przez Słowo Chrystusowe" /Rzym. 10:17/.
2. Należy wierzyć, ponieważ „bez wiary nie można podobać się Bogu" /Hebr. 11:6/.
3. Należy pokutować i żałować za grzechy, ponieważ Bóg „wzywa wszędzie wszystkich ludzi aby się upamiętali" /Dz. 17:30/.
4. Należy wyznać Jezusa przed ludźmi, jako Pana, ponieważ powiedział: Każdego, który mię wyzna przed ludźmi i Ja wyznam przed Ojcem moim, który jest w niebie" /Mat. 10:32/.
5. Należy się ochrzcić na odpuszczenie grzechów, ponieważ Piotr powiedział: „Upamiętajcie się i niechaj się każdy z was da ochrzcić w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych" /Dz. 2:38/.

Znaczenie chrztu

O Kościele Chrystusowym krąży opinia, że kładzie on duży nacisk na konieczność chrztu. Nie dlatego nalegamy na chrzest, że jest to „zarządzenie kościoła", lecz że jest to nakaz Chrystusa. Nowy Testament mówi, że chrzest jest aktem niezbędnym dla zbawienia /Mar. 16:16; Dz. 2:38; Dz. 22:16/.

Nie praktykujemy chrztu niemowląt, ponieważ chrzest nowotestamentowy przeznaczony jest tylko dla grzeszników, którzy nawrócili się do Pana przez wiarę i pokutę. Niemowlę nie ma grzechów, za które miałoby żałować ani też nie może wyznać swojej wiary.

Jedyną formą chrztu jaką praktykujemy w Kościele Chrystusowym jest zanurzenie. Greckie słowo, od którego wywodzi się wyraz „chrzest" oznacza: moczyć, zanurzać, zatapiać. Pismo Święte zawsze przedstawia chrzest jako pogrzebanie /Dz. 8:35-59; Rzym. 6:3,4; Kol. 2:12/.

Chrzest jest niezwykle ważny, ponieważ Nowy Testament wiąże z nim następujące cele:

I. Jest wstępem do Królestwa Bożego /Jan 3:57/.

2. Jest zetknięciem się z krwią Chrystusa /Rzym. 6:3, 4/.

3. Jest przyobleczeniem się w Chrystusa /Gal. 3:27/.

4. Jest niezbędny dla zbawienia /Mar. 16:16; I Piotr 3:21/.

5. Jest na odpuszczenie grzechów /Dz. 2:38/.

6. Jest obmyciem się z grzechów /Dz. 22:16/.

7. Jest wejściem do Kościoła /I Kor. 12:13; Efez. 1:23/.

8. Jest niezbędny dla otrzymania Ducha Świętego /Dz.2:38/.

Ponieważ Chrystus umarł za grzechy całego świata i udział w Jego zbawczej łasce jest dostępny każdemu /Dz. 10:34,35; Obj. 22:17/, nie wierzymy aby ktoś był przeznaczony do zbawienia czy potępienia. Niektórzy dokonają wyboru i przyjdą do Chrystusa w wierze i posłuszeństwie – ci będą zbawieni. Inni odrzucą Jego wezwanie i zostaną potępieni /Mar. 16 16/. Zostaną straceni nie dlatego, że byli przeznaczeni do potępienia, lecz dlatego, ze jest to droga którą wybrali.

Gdziekolwiek jesteś w tej chwili, mamy nadzieję, że zaakceptujesz oferowane przez Chrystusa zbawienie, że zaofiarujesz siebie samego w posłusznej wierze i staniesz się członkiem Jego kościoła.